De nood aan een losloopbeleid toegelicht:

U kunt nu natuurlijk bij uzelf de bedenking maken: "wat interesseert mij dat, of honden losloopgebieden krijgen, zo lang ze mij maar niet voor de voeten lopen!"

Nochtans is zo'n losloopgebied juist noodzakelijk om te vermijden dat ze u voor de voeten gààn lopen!

Een hond heeft immers nood aan véél beweging. Elke hondeneigenaar weet dat, en zal uit liefde voor zijn dier, alles doen om er voor te zorgen dat het die beweging ook krijgt. Desnoods de wet overtreden!

Vandaar dat het zo belangrijk is dat er in voorzien wordt dat honden de mogelijkheid krijgen op bepaalde plaatsen of tijdstippen legaal los te lopen.

Zo lang die mogelijkheid niet bestaat, zullen overtredingen zich blijven voordoen, met als gevolg dat u nog steeds nergens de zekerheid heeft zich gevrijwaard te weten van ongewenste benaderingen door loslopende honden.

De volgende bedenking die u kunt maken is dat er reeds "losloopweides" bestaan.

Helaas evenwel is deze voorziening uitgedacht door beleidsmensen die geen enkel verstand hebben van honden!

Vooreerst zijn deze weides véél te klein om een hond, van nature een draver, te laten uitlopen en geestelijk te boeien.

Bovendien leiden deze weides bij honden tot zware gevechten en territoriumconflicten, omdat vele honden daar élk dag komen en uiteindelijk in de overtuiging gaan verkeren dat dit minuscule voorschootje gras hun domein is.

Het gevolg hiervan is dat deze weides enkel kunnen gebruikt worden door grote sterke honden, en dat veel eigenaars van een kleine hond er niet aan denken om hun prutsbeestje daar aan flarden te laten scheuren.

Tot slot zijn deze weides ook erg ongezond, omdat door de hoge concentratie van honden op een zéér kleine oppervlakte deze petieterige modderplasjes een besmettingshaard van ziektes allerhande worden.

Met andere woorden een zinvol beleid moet rekening houden met de realiteit, en dat is dat de meeste hondeneigenaars er, om voormelde redenen, nog niet aan denken voldoening te nemen met deze molecule gras!

Tevens is het zinloos te verlangen dat élke hond voor altijd stapvoets door het leven moet gaan en nooit verder zal geraken dan het uiteinde van zijn riem.

Aangezien een hond van nature een draver is, en verkenning en besnuffelen van onbekend terrein zijn enige geestelijke ontspanning zijn, zal het feit dat men hem deze mogelijkheid ontneemt alleen maar leiden tot gestoord gedrag bij dit gefrustreerde dier.

Met andere woorden, voorzien in goede losloopzones leidt tot agressiereductie bij honden, en werkt aldus preventief in het vermijden van bijtincidenten.

Trouwens een fokker van honden die het karakter van de ouderhonden evenwichtig wil houden, moet er wel mee aan de wandel. Aangezien fokkers soms meer dan 15 honden hebben kan ieder redelijk weldenkend mens zich wel voorstellen dat het niet mogelijk is die hele bende aan een leiband te houden, tenzij men graag vliegt.

Ook hulphonden van gehandicapten, die al hun hele leven ten dienste staan van deze mensen, hebben behoefte aan af en toe ontspanning en vrije loop. Iemand in een rolstoel is evenwel niet in staat om zijn hond aan een leiband uit te laten!

De enige manier om dus te vermijden dat hondeneigenaars quasi verplicht zijn de wet te overtreden en andere mensen ongewenst benaderd worden door loslopende honden bestaat er dus in om een optimaal hondenbeleid vanuit de regering te organiseren.